Belfast nie jest oczywiście lokalizacją przypadkową – to właśnie tutaj zaprojektowano Titanica, który miał być niezatapialnym statkiem. Po dwóch tygodniach sława ta została zweryfikowana przez górę lodową na Atlantyku, po zderzeniu z którą Titanic poszedł na dno. W tej największej w dziejach katastrofie morskiej zginęło 1500 osób, a sama tragedia posłużyła całym rzeszom reżyserów, pisarzy i piosenkarzy za doskonały pretekst dla ich rozwoju twórczego.
Garść danych, bez których obyć się nie można: budowa statku rozpoczęła się w 1909 roku i trwała trzy lata. Titanic mierzył niecałe 300 metrów długości, wysoki był na 28 metrów i ważył ponad 46 tysięcy ton. Z Belfastu liniowiec wyszedł w morze 2 kwietnia 1912, dotarł do Southampton w południowej Anglii, by skierować się wprost do Nowego Jorku. 14 kwietnia 1912 roku o godz. 22.40 wspomniana góra lodowa stanęła mu na drodze i… tragicznie skończył się sen o potędze człowieka wobec żywiołów.
Muzeum w Belfaście powstało jednak właśnie po to, by uhonorować konstruktorów i ofiary katastrofy sprzed 100 lat. Jego budowa trwała trzy lata, a więc dokładnie tyle, ile budowano Titanica, i w rezultacie 31 marca odbyła się uroczystość otwarcia monumentalnej ekspozycji. Na szczęście mocno osadzonej na ziemi i nieocenianej przez prasę jako budynek „niezniszczalny”. 
Bryła monumentalnego muzeum składa się z czterech części przywodzących na myśl różę wiatrów – a z innej nieco perspektywy to cztery dzioby statku, wznoszące się na wysokość ponad 27 metrów. Fasadę tworzy 3000 oksydowanych srebrem aluminiowych tarcz, budowla o wysokości ponad 24 metrów liczy 4 piętra, a schody liczą 124 stopnie zapewniając dostęp do dwóch najwyższych kondygnacji. Muzeum posiada najdłuższą podwieszaną windę w Irlandii.

 

 

 

 

Wizyta w muzeum to przede wszystkim spotkanie z historią jednostki.  Na 9 interaktywnych ekspozycjach zaprezentowane są dzieje Titanica, od narodzin idei niezatapialnej maszyny aż do odkrycia wraku.
W poszczególnych salach i zrekonstruowanych wnętrzach jednostki można zobaczyć, a nawet poczuć jak wyglądało życie i praca na Titanicu. Wewnątrz zrekonstruowano nie tylko pełnowymiarowe sale balowe i restauracje, ale także kabiny I, II i III klasy. Można obejrzeć również łodzie ratunkowe, a cała ekspozycja jest wzbogacona głosami ludzi ratujących swoje życie tej straszliwej nocy. W muzeum zwiedzający mogą zapoznać się z projekcjami 3D oraz symulatorem podróży przez stocznię, w której budowano Titanica. W ostatniej, dziewiątej sali natrafiamy na materiały, jakie zostały zgromadzone przez dr Roberta Ballarda podczas ekspedycji do wraku w 1985 roku.
Wizyta w muzeum to przeżycie zarówno dla dzieci jak i dorosłych, zwiedzającego otaczają przedmioty „z epoki”, natrafiamy na postaci z maszynowni, sali bankietowej, przedziałów pasażerskich, słowem – przenosimy się w czasie o 100 lat. Projektanci muzeum zadbali nawet o takie szczegóły jak oryginalny zapach poszczególnych sal i charakterystycznych na Titanicu miejsc.
W budynku znajdują się również wystawy czasowe z salą bankietową na 1000 osób, powierzchnia handlowa oraz parking podziemny. Naprawdę warto – polecamy!